Bu şehir daha iyisini hak ediyor. Yeter ki gören göz, duyan kulak ve sorumluluk alan bir irade olsun!
“Memleket isterim
Gök mavi, dal yeşil, tarla sarı olsun;
Kuşların, çiçeklerin diyarı olsun.”
Cahit Sıtkı Tarancı’nın bu dizeleri, huzurlu ve yaşanabilir bir memleket özlemini anlatıyor. Peki, bizim memleketimiz Van bugün nasıl bir durumda?
Doğduğumuz, büyüdüğümüz, ekmeğimizi kazandığımız bu kadim şehrin geldiği noktayı görmezden gelebilir miyiz? Van, Cenab-ı Allah’ın bahşettiği doğal güzellikleriyle, tarihiyle ve kültürel mirasıyla çok daha iyi bir yaşamı hak ediyor. Ancak imardan altyapıya, ulaşımdan çevreye, işsizlikten eğitime, sağlıktan turizme kadar birçok sorun hâlâ çözüm bekliyor.
Van bir yandan göç alıyor, diğer yandan kendi insanını başka şehirlere uğurluyor. Gençler geleceğini başka şehirlerde arıyor, yatırımcılar farklı illerde yaşamayı ve iş yapmayı tercih ediyor. İnsan sormadan edemiyor: İnsanlar neden kendi memleketlerinde arzu ettikleri yaşamı kuramıyor?
Elbette Van’da yatırımlar yapılıyor, projeler açıklanıyor. Ancak mesele yalnızca proje duyurmak değil, onları zamanında tamamlamak ve vatandaşın hayatına dokunan sonuçlar ortaya koymaktır. Yıllardır gündemde olan Van Çevre Yolu ve şehir planlamasındaki gecikmeler bunun en somut örnekleri arasında değil mi?
Van’ın sorunu potansiyelsizlik değil, sahip olduğu potansiyeli hayata geçirememe sorunudur.
Şehrin sorunları ortadayken yeni vaatlerle geleceği anlatmak kolaydır. Zor olan, bugünün sorunlarını çözmek, verilen sözleri yerine getirmek ve yapılan işin hesabını verebilmektir. Görevler ve makamlar gelip geçicidir; geriye ise yapılan hizmetler, çözülen sorunlar ve şehrin hafızasında bırakılan izler kalır.
Buradan bugün görev ve sorumluluk sahibi olan herkese çağrımdır: Artık koltukların değil, hizmetin konuşulduğu bir dönem başlasın! Kişisel hesaplar, kırgınlıklar ve çekişmeler bir kenara bırakılsın. Liyakatli, çalışkan ve Van’a değer katmak isteyen insanların önü açılsın. Sorunları dile getirenler susturulmak yerine dinlensin; çözüm üretenler desteklensin.
Ulaşımda kuralsızlık, günlük yaşamda nezaketsizlik, altyapıda eksiklik ve hizmetlerde aksaklık vatandaşın kaderi olmamalıdır. İnsanlar sabah evlerinden stresle çıkıp akşam aynı sorunların yüküyle evlerine dönmemelidir.
Van’ın ihtiyacı; ortak akıl, kararlı yönetim, şeffaflık ve hesap verebilirliktir. Sorunların öncelik sırasına konulduğu, her proje için somut takvimlerin belirlendiği ve çalışmaların takip edildiği bir anlayış artık zorunluluktur.
Ben bu memleketi kötülemek için değil, daha iyi bir Van’da yaşamak istediğim için yazıyorum. Çünkü memleketini sevmek, yalnızca güzelliklerini anlatmak değildir; yanlışlarını dile getirmek, eksiklerini göstermek ve çözüm için ses yükseltmektir.
Van’ın artık kaybedecek zamanı yok!
Biz ayrıcalık değil adalet, vaat değil icraat, geçici çözümler değil kalıcı hizmet istiyoruz. Gençlerimizin geleceğini başka şehirlerde aramak zorunda kalmadığı, yatırımcının güven duyduğu, emeğin karşılık bulduğu ve insanların huzurla yaşadığı bir Van istiyoruz.
Memleket isterim… İnsanının umudunu kaybetmediği, yönetenlerin halkın sesini duyduğu, sorunların ötelenmediği, adaletin ve huzurun hâkim olduğu bir memleket isterim.
Van bunu hak ediyor. Vanlı bunu hak ediyor. Gelecek nesillerimiz bunu hak ediyor.
Van kendi kaderine terk edilmemelidir... Adaletsizliğe haksızlığa mahkûm edilmemelidir...